WITAMY NA STRONIE NASZEJ SZKOŁY *** UWAGA ! *** Informacje na temat podręczników na rok szkolny 2020/2021 - zakładka PODRĘCZNIKI 2020/2021 *** Bieżące INFORMACJE dla RODZICÓW zamieszczamy w zakładce lewego menu *** Informacje na temat płatności za obiady - zakładka "Stołówka - OBIADY"

Rodzice

 

Szanowni Rodzice,


Tematem tego tygodnia jest powrót do szkoły.


Zapraszamy do obejrzenia filmu wprowadzającego do tematyki tygodnia
PRZYGOTOWANIE DO POWROTU (kliknij)


oraz do zapoznania się z poniższym poradnikiem.

 
  PORADNIK DLA RODZICÓW (pobierz)

 

 



Szanowni Rodzice,

 

Tematem tego tygodnia są: sytuacje trudne, depresja, zaburzenia lękowe, wypalenie u dzieci, PTSD.


Zapraszamy do obejrzenia filmu TRUDNE SYTUACJE (kliknij)
oraz do zapoznania się z poniższym tekstem.


DEPRESJA U DZIECI I MŁODZIEŻY


Depresja jest zaburzeniem nastoju (afektywnym), który na ogół utożsamiany jest z zaburzeniami u osób dorosłych. Kiedyś rzadziej się przejmowano emocjami i nastrojami dzieci, stąd nie diagnozowano tej choroby u dzieci. Tymczasem na kliniczną depresję cierpi ok. 1% dzieci
w wieku
2-3 lat; 2% dzieci w wieku 6-12 lat i około 20% nastolatków.

U dzieci depresja występuje często łącznie z zaburzeniami lękowymi, zaburzeniami zachowania i zaburzeniami opozycyjno-buntowniczymi oraz ADHD i wynikającymi z używania substancji zmieniających świadomość (psychoaktywnych).

U dziewcząt częściej występuje wraz zaburzeniami lękowymi i zaburzeniami odżywiania,
u chłopców z zaburzeniami zachowania i ADHD.


Przyczyny depresji:

  • lęk separacyjny,
  • urazy psychiczne,
  • niezaspokojenie podstawowych potrzeb emocjonalnych (u dzieci młodszych), u starszych konflikty domowe i konflikty w szkole, 
  • rozwód rodziców,
  • przemoc psychiczna lub fizyczna w domu,
  • choroba psychiczna rodzica, 
  • nawarstwiające się trudności szkolne,
  • rywalizacja i niepowodzenia szkolne,
  • problemy osobiste (zawiedzona miłość, doświadczenie odrzucenia przez grupę rówieśniczą, mobbing rówieśniczy), 
  • obarczanie dziecka zbyt dużą odpowiedzialnością,
  • trudna sytuacja materialna rodziny, a także nadużywanie alkoholu i substancji psychoaktywnych,
  • zaburzenia regulacji hormonalnych typowych dla okresu dojrzewania.
Depresja występuje częściej u dzieci, w których rodzinach występuje depresja (uwarunkowania genetyczne). Także u osób z określoną konstrukcję psychiczną o niskiej samoocenie, tendencji do samokrytyki, obwiniania się, którym brakuje poczucia bezpieczeństwa, u osób, które mają skłonność do interpretowania faktów i wydarzeń na swoją niekorzyść i nie potrafią radzić sobie w sytuacji stresu i mają słabe umiejętności społeczne.

Dziecko z depresją:
  • jest smutne, przygnębione, apatyczne,
  • staje się płaczliwe i drażliwe; skarży się na różne dolegliwości bólowe (odczuwa bóle głowy, mięśni, brzucha,
  • przejawia bezradność w wykonywaniu wielu czynności, sięga po alkohol i narkotyki (dzieci starsze), 
  • przestaje się interesować tym, co do tej pory sprawiało mu przyjemność,
  • jest wyraźnie spowolnione, obserwuje się spadek energii, a także jest pobudzone- wierci się, nie może się skupić na konkretnej czynności, wykonuje bezcelowe działania, np. skubie ubranie, zamazuje długopisem kartkę, obgryza paznokcie,
  • mówi niechętnie, wolno, krótko,
  • jest stale zmęczone,
  • ma wyraźny spadek lub wzrost apetytu,
  • przejawia kłopoty ze snem (z zasypianiem lub budzi się bardzo wcześnie rano), nie ma siły wstać z łóżka,
  • ma poczucie braku sensu, myśli o śmierci/samobójstwie, 
  • ma myśli rezygnacyjne („życie nie ma sensu”, „po co ja w ogóle żyję”),
  • ma przekonanie o swojej „beznadziejności”, a także negatywne wzorce myślenia na temat innych, świata,
  • może się pojawić autoagresja, samookaleczanie się, rozmyślne zadawanie sobie bólu, zażywanie w nadmiarze leków w celu zatrucia się,
  • pojawiają się sygnały o obniżonym funkcjonowaniu w szkole (spóźnienia, niepowodzenia szkolne)
 
Potrzebna szybka INTERWENCJA!
  • kiedy dolegliwości utrzymują się powyżej dwóch tygodni już można podejrzewać depresję, 
  • w konsultacji z lekarzem pierwszego kontaktu należy wykluczyć niektóre schorzenia somatyczne np. niedoczynność tarczycy i inne zaburzenia hormonalne, nowotwory mózgu, padaczkę, choroby wirusowe oraz zatrucia substancjami psychoaktywnymi lub lekami (takimi jak sterydy, interferon, leki przeciwnowotworowe, hormonalna antykoncepcja), 
  • jeśli słyszysz, że dziecko mówi np. że chciałoby się więcej nie obudzić albo zginąć w jakiejś katastrofie albo zniknąć na zawsze oraz widzisz, że poszukuje leków i trucizn (np. w internecie) wtedy pilna jest konsultacja psychiatryczna!
  • leczenie depresji u dzieci i młodzieży odbywa się zwykle w poradni zdrowia psychicznego, ale ciężkie postacie choroby wymagają leczenia w szpitalu na oddziale psychiatrycznym (zgodę na hospitalizację dziecka do 15 roku życia wyrażają rodzice, w starszym wieku wymagana jest zgoda rodziców i dziecka, ale kiedy istnieje ryzyko zagrożenia życia zgodę wydaje sąd zawiadomiony przez szpital), 
  • udziel wsparcia i zapewnij możliwie optymalne warunki bezpieczeństwa w domu, 
  • pomóż w przeżyciu straty (żałoby) jeśli depresja wynika z tego powodu.
 
 
ZABURZENIA NERWICOWE

Nerwica to trwałe, ale odwracalne, zaburzenie ogólnosystemowe, które przejawia się w postaci upośledzenia społecznego funkcjonowania. Objawem osiowym każdej nerwicy jest lęk.

W przypadku zaburzeń nerwicowych lęk:
- dosłownie paraliżuje funkcjonowanie człowieka, jest nasilony niewspółmiernie do okoliczności, może przybrać postać paniki,
- może być wywołany neutralnymi bodźcami, które nie przywołują skojarzeń z brakiem bezpieczeństwa,
- trwa nieproporcjonalnie długo, np. trwa jeszcze kilka godzin po zniknięciu obiektu lękotwórczego (np. psa).

Ponadto towarzyszą mu nasilone objawy somatyczne:przyspieszone bicie serca, pocenie się, drżenie, zawroty głowy, duszności, niemożność poruszania się czy mówienia.

Dziecko z zaburzeniami lękowymi:
  • jest smutne, zamknięte w sobie, wybucha płaczem, 
  • skarży się na różne dolegliwości somatyczne: nudności i bóle brzucha, biegunka, zawroty głowy, kłopoty z oddychaniem, kołatanie serca, spadek ciśnienia co wtórnie wywołuje panikę, że zaraz umrę,
  • mogą wystąpić także omdlenia, krwotoki z nosa,
  • przestaje się interesować tym, co do tej pory sprawiało mu przyjemność,
  • przejawia bezradność w wykonywaniu czynności, które potęgują lęk (np. odrabianie lekcji), 
  • ma kłopoty ze snem, śpi niespokojnie,
  • w czasie snu zgrzyta zębami, zaciska mocno szczęki,
  • mogą się pojawić tiki nerwowe lub jąkanie,
  • dziecko może mieć myśli rezygnacyjne („życie nie ma sensu”, „po co ja w ogóle żyję”)
    i
    przekonanie o swojej „beznadziejności”,
  • może się pojawić autoagresja, samookaleczanie się, rozmyślne zadawanie sobie bólu, aby uwolnić nagromadzone napięcie,
  • charakterystyczne objawy występują przed wyjściem do szkoły, w szkole, podczas odrabiania lekcji czy rozmawiania o szkole. Objawy somatyczne ustępują w dni wolne od szkoły i wakacje.
 
Potrzebna szybka INTERWENCJA!
  • Uwaga! dziecko nie udaje! 
  • zachowania lękowe świadczą o tym, że sytuacja dziecko przerasta i nie potrafi sobie
    z nią
    poradzić!
  • przedłużające się objawy emocjonalne mogą ulec somatyzacji i przybrać postać choroby serca, alergii, astmy, przewodu pokarmowego itd. 
  • w konsultacji z lekarzem pierwszego kontaktu należy wykluczyć niektóre schorzenia somatyczne np. niedoczynność tarczycy i inne zaburzenia hormonalne, 
  • potrzebna jest dokładna diagnoza sytuacji (niepowodzenia szkolne, traumatyczne doświadczenie), a dalej zastosowanie odpowiedniej terapii

Leczenie: terapia farmakologiczna, psychoterapia poznawczo-behawioralna, psychoterapia indywidualna i grupowa, terapia rodzinna, metody relaksacyjne i ćwiczenia oddechowe wskazane zwłaszcza w zaburzeniach lękowych z napadami paniki, trening asertywności, treningi umiejętności społecznych.


WYPALENIE U DZIECI

Wypalenie to efekt nadmiaru obowiązków, ambicji i wreszcie wyczerpania psychosomatycznego.

Objawy:
  • chroniczne zmęczenie;
  • utrata apetytu;
  • problemy ze snem lub bezsenność;
  • różnorodne bóle bez wyraźnej przyczyny, także migrenowe bóle głowy;
  • niecierpliwość i wybuchy irytacji;
  • utrata zainteresowań;
  • poczucie braku siły;
  • obniżenie nastroju i stany depresyjne.
Pamiętajmy! Przedłużający się stres niezależnie od tego, gdzie jest ulokowany i kto lub co go powoduje, wpływa znacząco na obniżenie naszej kondycji psychicznej i fizycznej.


SYNDROM STRESU POURAZOWEGO -PTSD I PROFILAKTYKA PTSD

Za reakcję traumatyczną uznajemy wg DSM IV takie sytuacje, w których osoba:
  • doświadcza poważnego zagrożenia życia,
  • zostaje zraniona fizycznie,
  • doświadcza zagrożenia życia lub bezpieczeństwa swoich bliskich,
  • przeżywa nagłe zniszczenie domu i zagładę członków społeczności w wyniku katastrofy,
  • jest świadkiem zdarzenia, podczas którego inna osoba zostaje zabita lub zraniona.
 
Normalną reakcją na sytuacje traumatyczne jest tzw. reakcja stresu traumatycznego PTS. Jest to zespół zachowań, reakcji emocjonalnych i myśli związanych z wydarzeniem traumatycznym.
Zgodnie z badaniami i doświadczeniem praktycznym za czas trwania tej reakcji jako normalnej przyjmuje się okres od uczestnictwa w zdarzeniu do około 6 miesięcy po wydarzeniu. Jeśli silne reakcje utrzymują się po tym okresie mówimy o syndromie stresu pourazowego PTSD.
U niektórych osób występują reakcje odroczone, tzn. pierwsze symptomy zachowań charakterystyczne dla PTS występują nie od razu po wydarzeniu,lecz po jakimś czasie.

Aby normalna reakcja PTS nie przerodziła się w PTSD stosuje się interwencje kryzysową i odreagowanie emocjonalne. 

Odreagowanie prowadzi się po to, aby wyciszyć część lęków. Może ono być stosowane w każdej sytuacji traumatycznej poczynając od względnie niewielkiego wypadku, aż do poważnej klęski. Nie zajmujemy się skalą katastrofy, ale tym jak ludzie reagują i jaki miała ona na nich wpływ.

Celem odreagowania jest jak najszersze omówienie z jedną osobą lub grupą osób, zdarzeń, jakie się wydarzyły, ich wrażeń, reakcji, myśli, jakie im towarzyszyły podczas katastrofy. Odreagowanie ma być okazją do mówienia o swoich uczuciach w czasie traumy. Jest ono robione po to, aby zmniejszyć skutki stresu i zminimalizować lub zapobiec wystąpieniu Zespołu Stresu Pourazowego.

14 objawów stresu pourazowego (PTSD)
  1. Tendencja do unikania zdarzenia lub nadmierna koncentracja na zdarzeniu
  2. Nawracające, natrętne wspomnienia, u dzieci zabawy związane z sytuacją traumatyczną
  3. Drażliwość i nieadekwatne do sytuacji reakcje emocjonalne
  4. Powracające koszmary senne
  5. „Odkręcający się film” nagłe wspomnienia związane z traumą
  6. Negatywne emocje w sytuacji związanych ze wspomnieniem traumy np. w rocznicę
  7. Unikanie myśli i uczuć związanych z sytuacją traumatyczną
  8. Psychologiczna amnezja
  9. Spadek zainteresowań, a u dzieci regres w rozwoju
  10. Poczucie wyobcowania
  11. Strach przed planowaniem na przyszłość
  12. Zaburzenia snu
  13. Nadwrażliwość na bodźce, wspomnienia napadowe wywołane przez bodziec podobny np. deszcz wywołuje wspomnienia z powodzi 
  14. Zaburzenia zachowania np. agresja, picie alkoholu, palenie papierosów, obgryzanie paznokci itp.
 
Profilaktyka PTSD

Wyjaśnij dzieciom fazy kryzysu i emocje, stany, których mogą doświadczać, np. na podstawie filmu dla młodzieży (kliknij) Powiedz, że mają prawo tak się czuć! Mają prawo odczuwać złość, przygnębienie, smutek, lęk - FILM

Bądźcie razem, dbajcie o siebie!
 
 

Tekst: M.Taraszkiewicz

 



Najczęściej obserwowane problemy wśród dzieci i młodzieży


Poniżej lista najczęściej obserwowanych problemów, które wymagają dalszego specjalistycznego wsparcia:


 

Tekst: M.Taraszkiewicz

 


 

 

Szanowni Rodzice,


W tym tygodniu przygotowaliśmy dla Państwa materiały dotyczące procesu uczenia się,
dobrostanu, technowypalenia oraz zagrożeń związanych z przebywaniem dzieci w Internecie.


Patotreści to najczęściej materiały video lub transmisje live, które prezentują obraźliwe, poniżające, pełne przemocy lub demoralizujące treści.

Głównym celem takich treści jest zwiększenie zasięgów ich twórców, co przekłada się
na bezpośredni zarobek.

Dzieci oglądające tego typu treści są narażone przede wszystkim na silny niepokój i napięcie podczas samego oglądania, ponieważ najczęściej też przyjmują treści bezrefleksyjnie, skutkiem są również zmiany w obszarze przekonań na temat poniżania innych, przemocy czy seksualizacji.

Z raportu Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę wynika, że aż 38% dzieci uważa, że patotreści prezentują prawdziwe życie i jest to dobry sposób na zarabianie pieniędzy.

Większość (75%) dzieci ogląda te treści „z ciekawości”, a 43% dzieci ogląda je minimum raz
w tygodniu!


Oglądanie patotreści może:

  • wpływać na kształtowanie nieprawdziwych przekonań na temat świata i ludzi,
  • zachęcać do zachowań szkodliwych dla zdrowia i niebezpiecznych kontaktów (również do samobójstw lub wykorzystania seksualnego),
  • generować takie emocje jak: niepokój, lęk, obniżenie nastroju lub nadmierne pobudzenie, lub uzależnienie
  • wywoływać znieczulenie na bodźce, które się pojawiają np. przemoc, agresję, seksualizację


Patostreamerzy są postrzegani jako autorytet, imponują dzieciom odwagą i kontrowersją, mają niestety w związku z tym większą moc uczenia ich zachowań przemocowych. Dzieci dostają niejako instrukcję i wskazówki, które mogą wprost prowadzić do zachowań agresywnych.


W patotreściach przekaz jest prosty – agresja, przemoc, poniżanie jest normalne i jest świetną rozrywką, która dodatkowo przynosi konkretne pieniądze. Dla dzieci, których system wartości jest wciąż w procesie budowania może mieć to katastrofalne skutki. Zachęcani są przez twórców takich treści do podejmowania podobnych zachowań. Pamiętajmy, że potrzeba nastolatków
by zaistnieć, być w widocznym, cenionym, zwłaszcza w relacjach rówieśniczych jest bardzo ważna.


Poza patotreściami zagrożeniem dla dzieci w Internecie są grupy ekstermistyczne, które wykorzystując zagubienie, poczucie samotności i niezrozumienia oraz frustrację młodych osób próbują zwerbować ich w swoje szeregi, wykazując zrozumienie, akceptację i obiecując poczucie sprawczości i przynależności.


Tak samo działają różnego rodzaju sekty czy grupy religijne, które najczęściej werbują młode osoby w swoje szeregi, by zwiększać swoje zasięgi i strefę wpływów. Często też wszystkie
te działania mają ukryty kontekst biznesowy, o którym nie mówi się wprost, ale który na pewnym etapie się pojawia i wtedy młody człowiek, który został już „wciągnięty do grupy” pozostaje bezradny wobec zaleceń czy wskazówek z ich strony. Często czuje się zagubiony, jest przekonany, że nikt go nie zrozumie i ciężko mu się przyznać do swojej słabości czy błędu.


Gry hazardowe, to kolejny obszar zagrożeń dla młodych ludzi. Jak słyszymy „hazard” mamy najczęściej wyobrażenie kasyna, czy obrazów Las Vegas. Nic bardziej mylnego, te same zasady, na których powstają maszyny do gier dla dorosłych są wykorzystywane
do konstruowania gier dla dzieci, często przypominają one do złudzenia aplikacje edukacyjne np. do nauki języków. Polegają głownie na szybkich zadaniach, po których wykonaniu rozbrzmiewają fajerwerki, przyjemne oklaski itp. To powoduje, że w mózgu dziecka uruchamia się mechanizm nagrody. Chce więcej tego przyjemnego uczucia, więc gra dalej. W pewnym momencie, żeby zagrać musi zapłacić, niewielkie kwoty, ale często. Świat mikropłatności to potężny, globalny biznes, który stale szuka nowych sposobów zarabiania.


Co zrobić, na co zwrócić uwagę?

  • dobrze jest rozmawiać o tym, co dziecko ogląda w sieci,
  • wykażmy zainteresowanie, spróbujmy zrozumieć ciekawość dziecka – nie oceniajmy,
  • starajmy się akceptującą rozmową pokazać dziecku, że to twórcy tych treści mają
    w tym konkretny
    finansowy interes i robią to dla pieniędzy. Rozmawiajmy o ważnych wartościach i o tym jak wygląda „prawdziwy świat” i jakie zachowania są krzywdzące,
  • dziecko ma prawo do ciekawości i poznawania świata, warto żebyśmy mogli mu w tym towarzyszyć. Jeżeli będziemy zakazywać czy krytykować je za oglądanie takich treści – efekt może być dokładnie odwrotny.


Zwróćmy uwagę na zachowanie naszego dziecka
w trakcie lub po czasie spędzonym w Internecie:

  • nadmierne pobudzenie,
  • niepokój, lęk,
  • obniżony nastrój,
  • wycofanie, izolacja,
  • zmniejszona aktywność, brak motywacji,
  • obojętność,
  • ograniczanie kontaktów z rówieśnikami.
 

Obserwujmy swoje dzieci, rozmawiajmy i mówmy wprost, jeżeli coś nas niepokoi.
Mogą być pomocne materiały dotyczące komunikacji przesłane do Państwa w poprzednim tygodniu.


Zachęcamy do obejrzenia video:

Film "Uczenie się i technowypalenie"

Film "Jak się uczyć?"

Film "Kiedyś Twoje dziecko rozwinie skrzydła, to od Ciebie zależy czy będzie latać"


A także do zapoznania się z artykułami i infografikami:

  PSYCHOLOGIA ROZWOJOWA W PIGUŁCE (pobierz)

  DOBROSTAN PSYCHICZNY (pobierz)

  MIEJSCE DO NAUKI (pobierz)

  BANK ĆWICZEŃ (pobierz)


Tekst: W. Niedzielska-Galant, M. Taraszkiewicz  

 



KOMUNIKACJA

 

         Obecny czas z pewnością nie bywa łatwy. Jesteśmy zamknięci w domach i wszyscy jesteśmy zdezorientowani i zmęczeni tą sytuacją. Dotychczas wydeptane ścieżki i sposoby dotarcia do siebie nawzajem, mogą nie działać tak, jak tego oczekujemy.
Macie Państwo prawo czuć się zagubieni i czasami bezradni.
Ważne, żeby nie gubić jednak tego, co najważniejsze –
RELACJI I KONTAKTU Z NASZYMI DZIEĆMI.

To co mówimy w tym czasie do dzieci jest bardzo ważne, ale
najważniejsze jest JAK to mówimy.


Od naszej komunikacji zależy, czy będziemy w stanie
wesprzeć nasze dzieci i utrzymać z nimi bezpieczną relację w tym trudnym czasie.

 Przygotowaliśmy dla Was kilka podpowiedzi, które mogą pomóc w poszukiwaniu
własnej drogi do
budowania wsparcia i spokoju między Wami a dziećmi.
Sprawdźcie sami, czy zadziała.


1. W wychowaniu nie jest takie ważne czego oczekujemy od naszych dzieci, ale to, co pokazujemy własnym zachowaniem.

2. Okazując uważność, uczymy uważności na ludzi i tym samym otwieramy ich na świat ludzkich doświadczeń i wartości.

3. Ciekawość jaką okazujemy naszym dzieciom przekłada się na ciekawość z jaką otwierają się na życie.

4. Umieć słuchać, to znaczy umieć się rozwijać.

5. Jeżeli chcemy wychowywać ludzi życzliwych, empatycznych, wrażliwych, a jednocześnie mających wiarę w siebie to właśnie takimi musimy być w kontakcie z tymi, którym towarzyszymy jako rodzice.

6. Kiedy nie wiesz jak zareagować- powiedz:
"Nie wiem teraz co ci powiedzieć. Muszę to przemyśleć, bo jestem naprawdę wzburzony.
Muszę ochłonąć. Wrócimy do tego jutro..."

7. To, co warto robić w ramach PIERWSZEJ POMOCY EMOCJONALNEJ to: wysłuchać, dawać wsparcie emocjonalne ułatwiające odreagowanie, dokonać oceny dotychczasowych sposobów radzenia sobie, pomóc stworzyć plan pomocy.

 

 Niech moc będzie z Wami! Mrugnięcie


KOMUNIKACJA FILM

  KOMUNIKACJA W KRYZYSIE (pobierz)


Oprac.
W. Niedzielska-Galant., M. Taraszkiewicz


 



TYPY UNIWERSALNYCH REAKCJI DZIECI NA KRYZYS


                   Reakcje dzieci w wieku od 5-11 lat

  • drażliwość
  • płaczliwość
  • tulenie się
  • agresywne zachowanie
  • jawne rywalizowanie z rodzeństwem o uwagę rodziców
  • koszmary nocne, lęki nocne, lęk przed ciemnością, samotnością
  • trudności z koncentracją uwagi
  • apatyczność
  • lęk przed doznaniem krzywdy, chorobą
  • dezorientacja
  • ogólny niepokój
                 Co pomaga?
  • zamiast wydawania poleceń typu "podaj", "zrób" gra w stylu "Potrzebuję mojego pomocnika, superbohatera, rycerza, księżniczkę do specjalnego zadania...";
  • starsze dzieci uwielbiają słowo "misja"- "Mam dla Ciebie misję...";
  • rysowanie, kolorowanie kreatywne (dorysuj jak najwięcej elementów);
  • budowanie bazy, a w niej prowadzenie dziennika - rysunkowego lub pisanego- np. rejestrujący przebieg dnia;
  • organizowanie wystaw obrazków;
  • rutyna- ustalony porządek dnia i atrakcje na konkretne dni tygodnia.
 
 
               Reakcje dzieci w wieku od 11-14 lat
  • zakłócenia snu;
  • zaburzenia apetytu;
  • buntownicze zachowania;
  • odmowa wykonywania obowiązków;
  • problemy
  • lęk przed utratą członków rodziny;
  • gniew;
  • ogólny niepokój;
  • rozdrażnienie;
  • apatia;
  • zachowania prowokacyjne i demonstracyjne;
  • myśli samokrytyczne, poczucie beznadziei.
                    Co pomaga?
  • uważność- ufam, że sobie poradzimy;
  • empatyczna komunikacja: "Widzę, że... (opis zachowania), To dla mnie ważne, żebyś był bezpieczny, zdrowy, spokojny";
  • kontakt z rówieśnikami przy wykorzystaniu telefonu, internetowych komunikatorów, jeżeli relacje rówieśnicze są wspierające, a nie rywalizujące;
  • rozmowa akceptująca, bez porównywania do innych, bez doradzania;
  • autentyczność;
  • deklarowanie pomocy "Widzę, że Ci ciężko. Jak mogę Ci pomóc?";
  • wspólne oglądanie filmu i dyskusja może w kontrolowany sposób dać upust emocjom i potrzebie buntu;
  • zaproszenie młodej osoby do wspólnego planowania, zapytanie jak ona by to zrobiła lub jakie rozwiązania zaproponowała;
  • złożenie oferty- "Jest to i to do zrobienia w domu. My bierzemy...  Wybierz coś dla siebie lub zaproponuj co możesz w tej sytuacji zrobić od siebie";
  • struktura dnia i codzienne obowiązki.

 Oprac.
W. Niedzielska-Galant., M. Taraszkiewicz



 

JAK ZORGANIZOWAĆ ŻYCIE W DOMU Z NASTOLATKIEM?


1. HASŁO - Wymyślcie sobie myśl dnia, tygodnia lub całego koronoczasu. Niech to będzie jak mantra, jak hasło drużyny piłkarskiej jak zachęta dla zespołu. Coś co Was scala, co dodaje sił i nie pozwala zwątpić. Napisz to w widocznym miejscu. Czytaj kiedy potrzebujesz, wykrzykuj lub śpiewaj np. #damy radę, # jak nie my to kto?, #mam tę moc.


2. PROCEDURY

  • gdy pracujesz on line wywieś kartkę, napisz nazwę swojej firmy, oznacz przestrzeń. Być może pomoże to zrozumieć innym jak mają się zachowywać;
  • wprowadź zasadę: "Gdy pracuję, to nikogo nie ma w pokoju"; "to moje 20 minut ciszy";
  • możecie wprowadzić oznaczenia:
    czerwona kartka
    - pilne, potrzebuję pomocy teraz;
    zielona kartka
    - mam sprawę, jak skończysz potrzebuję twojej uwagi;
    pomarańczowa kartka
    - zamawiam rozmowę na osobności;
 
3. KARTKI - chcesz przestać powtarzać? To napisz, naklej, poczekaj na efekt. Kartka przyczepiona np. do garnka "Zjedz mnie" zwiększa szansę, że domownicy sięgną po jedzenie, nie pytając po raz setny, gdzie jest.
W biblioteczce kartek lub wypowiedzi niech będzie jak najwięcej „tak trzymać”, „dobra robota”, „cool zioom”, lub nadaj nowe tytuły „prawdziwy wyzwoliciel śmieci”; „Ironmen Tygodnia”
w podziękowaniu za prasowanie. Odwołaj się do filmów i muzyki, którą interesuje się Twoje dziecko.

4. KOMUNIKACJA TO NIE TYLKO SŁOWA - chcesz być blisko - mniej mów, więcej słuchaj. Jak jeszcze dziecko chce - to przytulaj. Nie każda sytuacja wymaga tłumaczenia, ale praktycznie każda wymaga słuchania.

5. DZIAŁANIA- komunikacja to też czyny. Chcesz mieć dobry kontakt ze swoim nastolatkiem- zróbcie coś razem. Cokolwiek. Porządek w piwnicy, malowanie ściany itp.

6. ZASADA STOP- stosujemy ją gdy, konflikt nabiera rozpędu. Umówiony gest lub słowo ma zapobiec eskalacji złości lub awantury. Przydaje się każdemu. Nawet Bohaterom.

7. ODDECH- to bezpłatne i podręczne narzędzie, które zbyt rzadko wykorzystują rodzice. Chcecie znać tajemnice? Nawet profesjonalni jogini i praktycy spokoju stosują techniki oddechowe w życiu prywatnym. Wdech i dłuższy wydech to magiczna sztuczka, która pomaga nam… nie powiedzieć za wiele!

8. ODDALENIE- gdy oddech i stop to za mało. Oddalcie się. Każdy do swojego narożnika! Choć życie to niekoniecznie walka bokserska to zmiana miejsca i zwiększenie przestrzeni często bardzo pomaga. Wyjdź z pokoju, idź po szklankę wody, odłóż telefon mówiąc, że zadzwonisz za moment. Zmień perspektywę, uspokój się, nie mów nic w złości, zmęczeniu.

9. KOTŁOWANINA- ruch, taniec, przewalanki…. myślisz, że dotyczą tylko małych dzieci
i zwierzaków? Przepychanki, kotłowaniny, wydawanie dziwnych dźwięków. Owszem w czasie kwarantanny takie zachowania mogą się nasilić. Co z tym zrobić? To kolejny rodzaj komunikacji, a także sposób na odreagowanie. Dajmy na to przestrzeń, zaaranżujmy wspólne wygibasy lub zabawę w głupie miny.

10. WYBACZANIE - ten wyjątkowy czas to okres trudny nie tylko dla dorosłych. Nastolatki mogą stać się jeszcze bardziej drażliwe i napięte jak balonik. Wystarczy słowo, by draśnięte - eksplodowali! Mamy teraz doskonałą okazję do… nauki wybaczania. Ćwiczmy przeprosimy, akceptowanie błędów i wybaczanie. Jest to teraz potrzebne bardziej niż kiedykolwiek wcześniej.


Czy to pomoże? Na pewno warto spróbować!
Efektem ubocznym może być poprawa relacji i kontaktu z nastolatkiem,
która zostanie na dłużej niż
kwarantanna Mrugnięcie

 

 Oprac.
Z. Taraszkiewicz, M. Taraszkiewicz


 


 

O kryzysie i etapach kryzysu

 

         Każdy kryzys zawiera w sobie takie elementy jak: nagłość, dolegliwość oraz szeroki zasięg zjawiska. Wybuch kryzysu pociąga za sobą niemożliwość jego ukrycia, czy opanowania, sprzyja rozprzestrzenianiu się trudności na wiele sfer funkcjonowania, destabilizuje życie osobiste i społeczne. 

 

Pamiętajmy, że KRYZYS nie jest wydarzeniem.

JEST NASZĄ INDYWIDUALNĄ REAKCJĄ NA WYDARZENIE!

W zależności od naszych kompetencji psychicznych możemy zareagować kryzysem lub nie.


FAZY KRYZYSU

    Każdy kryzys przebiega przez fazy. Poniżej omówienie tych faz w kontekście aktualnie przeżywanego kryzysu epidemiologicznego.

  • FAZA 1- ZAPRZECZANIE, WYPARCIE- w tej fazie dochodzą do nas informacje, że coś się dzieje; jest zagrożenie gdzieś na świecie, coś się dzieje w Wuhan, słyszymy o przeniesieniu się epidemii na inne obszary, ale… do nas na pewno nie dojdzie. To przecież niemożliwe!
  • FAZA 2- SZOK- a jednak doszło! Wprowadzane są ograniczenia w życiu społecznym i gospodarczym, zamykane są sklepy, muzea, restauracje, parki, lasy. Przedszkola, szkoły i inne placówki oświatowe zostają zamknięte. W telewizji widzimy obrazy pustych miast. Ludzie słyszą o nakazie przebywania w izolacji, obowiązku noszenia maseczek, rękawiczek, płynach odkażających, dystansie społecznym...
  • FAZA 3- PIERWSZE REAKCJE- pojawia się zdziwienie, zaskoczenie, które miesza się z reakcjami obronnymi i prostymi reakcjami przystosowawczymi: większość ludzi robi wielkie zakupy, planuje wykorzystanie czasu na remonty czy porządki w domu. Pojawiają się żarty i memy w Internecie. Z czasem uświadamiamy sobie, że sytuacja jest poważna, że TO dzieje się naprawdę!
  • FAZA 4- CHAOS I PIERWSZE PRZEWARTOŚCIOWANIE PRIORYTETÓW-dowiadujemy się, że izolacja potrwa dłużej i nie wiadomo kiedy się skończy… Uświadamiamy sobie, że sytuacja robi się coraz bardziej niebezpieczna. Uświadamiamy sobie kolejne konsekwencje w aspekcie gospodarczym, ekonomicznym, także tym jednostkowym: ludzie tracą pracę lub możliwości zarobkowania, zaczynają się bać o swoją teraźniejszość i przyszłość, zdrowie, życie własne i najbliższych osób. Pandemia zaczyna wpływać negatywnie na nasze życie.
  • FAZA 5- SMUTEK, STRACH, ZŁOŚĆ- możemy czuć smutek – z wyczerpania, chaosu, niepewności, z nieudanych doświadczeń wynikających z długotrwałej izolacji, braku pomysłów na rozwiązywanie różnych trudności, bezradność. Docierające informacje z mediów mogą potęgować niepokój, a nawet strach.
  • FAZA 6- AKCEPTACJA, GOTOWOŚĆ- na tym etapie pojawia się konieczność kolejnego przewartościowania priorytetów- teraz najważniejsze jest: budowanie poczucia bezpieczeństwa, spokoju, względnego dobrostanu u wszystkich. Niezwykle ważna jest KOMUNIKACJA. W tej fazie następuje przywrócenie kontroli w takiej rzeczywistości jaka jest. Zaczynamy funkcjonować co prawda w warunkach wielu ograniczeń, ale względnie stabilnie. Ponieważ działamy w warunkach niepewności – świadomie zakładamy, że sytuacja jest dynamiczna i być może trzeba będzie wypracować i dostosować się do kolejnej zmiany.
  • FAZA 7- REKONSTRUKCJA ZACHOWAŃ- DZIAŁANIA POKRYZYSOWE- kryzys w końcu  minie... Musimy nauczyć się jak rozmawiać o chorobach, śmierci, strachu, utracie. Nauczyć się jak reagować na koncentrację dzieci na minionym kryzysie, rozpamiętywaniu wydarzeń, nadmiernej czujności na symptomy chorobowe u siebie i innych czy też napady paniki.

Może wreszcie - w tej całej narracji kryzysowej, obudzimy się i zrozumiemy, że był to czas
wielkiego przewartościowania i szansy na ustawienie priorytetów na nowo.


Zapraszamy do obejrzenia FILMU


a także do skorzystania z poniższych materiałów:

  KRYZYS_UWAŻNOŚĆ (pobierz)

  WAŻNE TELEFONY (pobierz)

  PIERWSZA POMOC EMOCJONALNA (pobierz)


 

Oprac.

Z. Taraszkiewicz, M. Taraszkiewicz, W. Niedzielska-Galant


 




Jak wspierać dzieci i siebie w tym trudnym czasie?


          Bycie rodzicem w normalnej rzeczywistości jest trudną i wymagającą rolą, bycie nim w czasie jakim obecnie jesteśmy staje się nie lada wyzwaniem. Często w tym wszystkim zapominacie Państwo o sobie, a Wasze potrzeby ujawniają się dopiero gdy… tracicie równowagę.

 

Właśnie o równowagę i spokój jest nam teraz najtrudniej.

 

         Zachęcamy Państwa, aby wziąć sprawy w sposób profesjonalny i spróbować zarządzić domem podobnie jak to robią managerowie. Wiemy, że kształcą się na szkoleniach z metod planowania, motywacji czy też zarządzania czasem. Dlaczego nie sięgnąć wobec tego po ich rady?


                 PLANOWANIE


       W ramach planowania mogą Państwo rozpisać z domownikami:

  • zadania dla każdego;
  • czas, kiedy to się odbywa;
  • potrzeby- jak im sprostać;
  • sposoby ewaluacji- co pewien czas sprawdzajmy co udało się wypracować, nad czym trzeba jeszcze popracować.

        ... a może po prostu zauważajmy i DZIĘKUJMY SOBIE... za wyrzucone śmieci, pozmywane naczynia, odkurzone dywany itp.


MOTYWACJA

     

       To nie jest stała wartość. Motywacja bywa, znika, powraca. Można o niej mówić i czytać godzinami. Przyjrzyjcie się Państwo sobie, co Was motywuje, kiedy macie największą chęć do działania.

      Specjaliści zalecają by:

  • przygotować sobie miejsce pracy tak, aby nie pochłaniały naszej uwagi zbędne rzeczy;
  • ustalić plan dnia;
  • w rutynowych czynnościach nie czekać na przypływ motywacji (nie zawsze unosi nas na skrzydłach czyszczenie łazienki, natomiast uzyskany efekt- z reguły już tak!);
  • dużą ilość zadań dzielić na mniejsze partie;
  • szukać własnych motywatorów.


CZAS

 

       To wyjątkowy czas. Nie bójmy się go tak określać. Skoro wyjątkowy to wymaga wyjątkowych działań. To moment na przeorganizowanie swoich potrzeb, priorytetów a więc
i schematów działań. 

       To czas na:

  • wdrożenie dbania o siebie i bliskich jeszcze bardziej niż wcześniej;
  • budowanie relacji, bliskości i życzliwości;
  • naukę odpuszczania sobie i innym;
  • zauważanie trudności, ale podchodzenie do nich z wyrozumiałością i z dystansem;
  • korzystanie z humoru;
  • zarządzanie swoją energią w kontaktach z innymi;
  • szukanie pozytywów;
  • uruchamianie wyobraźni;
  • tolerancję.

 

Oprac.

Z. Taraszkiewicz, M. Taraszkiewicz, W. Niedzielska-Galant